Miejska Biblioteka Publiczna im. Adama Mickiewicza w Lubartowie

Patron

Email Drukuj PDF

Adam MickiewiczPatronem Miejskiej  Biblioteki Publicznej w Lubartowie jest Adam Mickiewicz.
Obok  J. Słowackiego i Z. Krasińskiego stanowi grono tzw. Trzech Wieszczów. Uważany za największego poetę polskiego romantyzmu, literatury polskiej w ogólności, a nawet jednego z największych na skalę europejską.

A.Mickiewicz, herbu Poraj, urodził się 24 grudnia 1798 r. w Zaosiu niedaleko Nowogródka bądź, jak inne źródła podają w Nowogródku. Na chrzcie (12 II 1799) otrzymał imiona: Adam Bernard. Pochodził z rodziny drobnoszlacheckiej.  W 1807 r. rozpoczął naukę w prowadzonej przez dominikanów powiatowej szkole w Nowogródku. Z tego okresu pochodzą pierwsze próby poetyckie. 16 maja 1812 r. umiera ojciec poety; jego śmierć spowoduje pogorszenie warunków materialnych rodziny.

Mickiewicz w 1815 r. wyjeżdża do Wilna, gdzie wstępuje na tamtejszy uniwersytet, który wówczas stanowił ważny ośrodek kultury oświeceniowej na Litwie. Studiuje na Wydziale Nauk Fizycznych i Matematycznych. Uczęszcza też na wykłady na Wydziałach: Nauk Moralnych i Politycznych oraz Literatury i Sztuk Wyzwolonych. Równocześnie stara się o przyjęcie do działającego przy uniwersytecie Seminarium Nauczycielskiego. Był jednym z założycieli tajnego Towarzystwa Filomatów (1817), którego celem była praca samokształceniowa i naukowa, później też działalność wychowawcza i patriotyczna wśród młodzieży uniwersyteckiej. "Tygodnik Wileński" (1818, VI, s. 254 - 256) zamieszcza na swoich łamach Zimę miejską, pierwszy drukowany wiersz Mickiewicza. W 1819 r. kończy naukę, uzyskując stopień magistra. Zostaje skierowany do pracy w powiatowej szkole w Kownie ( 1819 - 1823). W 1822 w Wilnie ukazuje się, dedykowany przyjaciołom, pierwszy tom Poezyj (tu m.in. Ballady i romanse ). Nowatorstwo zbioru spowoduje, że rok 1822 zostanie uznany za datę przełomu romantycznego w Polsce. W rok później Mickiewicz wydaje drugi tom Poezyj, w jego skład weszły: Grażyna, II i IV cz. Dziadów.

W lipcu 1823 r., w Wilnie, rozpoczyna się śledztwo w sprawie tajnych związków młodzieży na Litwie. W nocy z 4 na 5 listopada tegoż roku zostaje aresztowany Mickiewicz. Przebywa w więzieniu, w klasztorze bazylianów, do maja 1824. Skazany za "szerzenie nierozsądnego polskiego nacjonalizmu przy pomocy nauczania" na pracę nauczyciela w "oddalonych od Polski guberniach" jesienią 1824 opuszcza Litwę.

Przebywał w Petersburgu, potem w Odessie ( skąd odbył w r. 1825 wycieczkę na Krym, jej owocem będą Sonety krymskie ). Okres od grudnia 1825 do kwietnia 1828 spędził w Moskwie, zatrudniony formalnie w kancelarii generała - gubernatora. W Moskwie i Petersburgu wszedł w środowisko elity intelektualnej i towarzyskiej. Poznał poetów rosyjskich, m.in. Puszkina, zaprzyjaźnił się z dekabrystami.  W 1826 r. w Moskwie publikuje Sonety, w 1828 r. w Petersburgu Konrada Wallenroda. Ostatni rok pobytu w Rosji spędził w Petersburgu. Dzięki pomocy zaprzyjaźnionych Rosjan uzyskał paszport i w maju 1829 opuścił Rosję.
Adam Mickiewicz podróżował po Europie. W Rzymie dowiedział się o wybuchu powstania w Warszawie. Nie wziął w nim udziału, choć z fałszywym paszportem wyruszył do kraju (dotarł do Wielkopolski).

W 1832 r. Mickiewicz jedzie do Drezna. Tu powstają: III cz. Dziadów (wyd. Paryż 1832), fragmenty tłumaczenia Giaura Byrona. W lipcu tego roku wyjeżdża do Paryża, w którym z niewielkimi przerwami spędzi resztę życia. Początkowo włączył się w prace emigracji. Został członkiem Towarzystwa Literackiego, Towarzystwa Litwy i Ziem Ruskich, w 1833 był redaktorem i głównym publicystą "Pielgrzyma Polskiego". Swoje przemyślenia na temat misji Polski i zadań emigracji zawarł w Księgach narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego (1832). W 1834 wydaje Pana Tadeusza.

Zawiedziony w nadziejach na bliski przewrót polityczny w Europie odsuwa się od życia publicznego. Przeżywa wówczas okres pogłębienia życia religijnego, czyta mistyków.

Mickiewicz ożenił się z Celiną Szymanowską w 1834. Mickiewicz nie miał stałych dochodów, założenie rodziny pogłębiło i tak trudną sytuację materialną (w l. 1835 - 1850 urodziło się 6 dzieci). Od listopada 1839 wykładał literaturę łacińską w Akademii w Lozannie, lecz jesienią 1840 r. przerywa działalność wykładową , by objąć katedrę literatury słowiańskiej w Collége de France. W lipcu 1841 r. Mickiewicz poznaje Andrzeja Towiańskiego. Po rozmowie z nim uwierzy w jego posłannictwo i przyjmie głoszone przezeń nauki. Niebawem stanie się głównym ich głosicielem i przywódcą, założonego przez Towiańskiego, Koła Sprawy Bożej. Poglądy polityczne Mickiewicza, którym daje wyraz w swoich wykładach oraz propaganda towianizmu spowodują, że w maju 1844 władze zawieszą Mickiewicza w czynnościach profesora.

W 1848 r. zorganizował Legion u boku Józefa Wysockiego, walczący we Włoszech do lipca 1849. Cele ideowe walki przedstawił w Składzie zasad. Wraz z grupą emigrantów różnych narodowości zakłada w Paryżu dziennik "Trybuna Ludów", głoszący radykalny program społeczny. Wkrótce pismo zostało zawieszone a Mickiewicz wraz z innymi Polakami, wskutek interwencji ambasady rosyjskiej, porzuca redakcję.
Od  1852 do 1855 r. pracował jako bibliotekarz w paryskiej Bibliotece Arsenału.

Po śmierci żony w 1855 zostawia nieletnie dzieci w Paryżu by udać się do Turcji, wesprzeć akcję organizowania legionu polskiego do walki z Rosją. Rozgoryczony politycznymi starciami, zmęczony fizycznie i psychicznie nieoczekiwanie umiera w Stambule, prawdopodobnie na cholerę.     26 listopada 1855 r. zwłoki przewieziono do Francji i pochowano na cmentarzu w Montmorency. W 1890 trumna Mickiewicza została przeniesiona do katedry wawelskiej w Krakowie.     

W Oddziale dla Dorosłych MBP przy ul. Lubelskiej 36 znajduje się akt z uroczystości otwarcia ówczesnej Publicznej Biblioteki Miejskiej i nadania jej imienia A. Mickiewicza w dn. 15 stycznia 1949 r. Na tym dokumencie widnieje taki zapis: „Miejska Rada Narodowa pragnąc uczcić 150. letnią rocznicę urodzin największego Wieszcza Narodu Polskiego Adama Mickiewicza, uchwałą z dnia dzisiejszego nadała otwieranej bibliotece nazwę Jego Nieśmiertelnej Sławy Imienia, która po wsze czasy brzmieć będzie: Publiczna Biblioteka Miejska im. Adama Mickiewicza.”

W 2009 r., w roku jubileuszu 100 – lecia istnienia biblioteki publicznej w Lubartowie otrzymaliśmy dar równie cenny. Rodzina Państwa Cyfrowiczów z Kamionki przekazała odlew popiersia poety, będący niegdyś w posiadaniu rodziny Zamoyskich z Kozłówki w „(...) dowód szczerego uznania za dotychczasową działalność.”
W czytelni Oddziału dla Dorosłych od wielu lat gromadzone są mickiewicziana.

 

Zrealizowano ze środków finansowych Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa

Academica

Usługi dla biblioteki dostarcza

Modernizacja Miejskiej Biblioteki Publicznej w Lubartowie realizowana jest w ramach Programu Wieloletniego Kultura+ Priorytet Biblioteka+ Infrastruktura bibliotek”

PITax.pl Łatwe Podatki.


Bezpieczny Internet w bibliotece

Partnerzy

Miasto Lubartów Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich